Naar hoofdinhoud

Het verhaal van Janneke

23 mei 2018

‘Ze geven me soms spontaan een dikke kus’

Verzorging is de rode draad in het leven van vrijwilliger Janneke Doest (60). Als cateringmedewerker zorgt ze bij bedrijven voor de inwendige mens en in haar vrije tijd helpt ze graag een handje bij mensen die dat nodig hebben. Sinds een jaar gaat ze wekelijks een ochtend naar De Kleine Meent, een woon- en leefgemeenschap voor acht ouderen met dementie in haar woonplaats Renswoude.

‘Soms pakken bewoners je hier spontaan even lekker vast of geven ze je een dikke kus. Mensen met dementie kunnen zich niet altijd goed in woorden uitdrukken. Met zo’n knuffel spreken ze hun dankbaarheid uit voor het feit dat je even met ze kletst, een spelletje doet, een boterham voor ze smeert of gewoon hun hand vastpakt. Het enige wat ik doe, is oprechte aandacht geven. Het is simpel, maar zo waardevol.’

Goed voor de werkdruk
Janneke reageerde op een oproep voor vrijwilligers. In het verleden had ze al eens langere tijd voor een gehandicapt meisje gezorgd en nog wekelijks helpt ze een oudere man in de buurt met de huishouding. Bij De Kleine Meent kon ze na een leuke kennismaking meteen aan de slag. ‘Het is fijn om iets voor een ander te kunnen doen. Ook voor de medewerkers. Sinds ik hier wekelijks over de vloer kom, zie ik pas hoe intensief het werken in de zorg is. Als vrijwilliger kun je die werkdruk een beetje verkleinen.’

Samen bezig
Zo gebeurt het nu regelmatig dat Janneke in alle rust de was opvouwt met een bewoner die dat graag doet. Ondertussen kletsen ze over vroeger, over het weer of over het leven. Janneke maakt ook vaak een wandelingetje met een mevrouw. De bewoner wacht haar soms al op met de jas in de hand. ‘Dan staat ze al van verre naar me te wuiven. Even een blokje om in de frisse buitenlucht doet haar goed. En mij ook. Als ik met pensioen ga, zou ik hier nog wel vaker willen helpen.’

Bron: magazine Voor elkaar, met Charim, maart 2018
Tekst en beeld: Ivo Hutten